Презентация, доклад Победа деда - моя Победа!

3 б класса МБОУ Терсинская СОШ Агрызского муниципального района Республики Татарстан
Алишева Гульназ, Галиев Тимур.

авылында крестьян гаиләсендә туган.1941 елны сугыш башлангач бабабыз илебезне саклау өчен сугышка киткән.

өлкәсе Серпухов шәһәрендә хәзерлек курслары уза.1944 елның гыйнвар аеннан 1944 елда пулеметчик буларак хезмәт итә.1944 елның июлендә Каунас шәһәрен фашистлардан азат иткәндә җәрәхәтләнә. Каунас госпиталендә дәвалана, яралы аягы төзәлгәч,1944 елның декабренә хәтле 2 нче пулеметчылар батальоны 67 нче полкында курсант була.1944-1945 елларда пулеметчы була.Присешлау шәһәрен азат иткәндә каты яралана.Аны госпитальгә озаталар.Бабабыз Җиңү көнен госпитальдә каршы ала.1945 елның июль аена хәтле Кененсберг(хәзерге Калининград)шәһәрендә госпитальдә ята.Савыккач шофёрлар курсы уза.Бөек Ватан сугышы тәмамлангач та бабабызга туган якларына тиз генә әйләнеп кайту насыйп булмый.1946-1951 елларда Калининград өлкәсендә шофёр булып эшли.1951 елда Роза әбиебез белән танышып өйләнешәләр,бәхетле гомер кичерәләр.Алар 2 кыз тәрбияләп үстерәләр.Кадерләребез икесе дә безнең арада юк инде.Ләкин бабабызның батырлыгы 7 оныклары,8 оныкчыклары хәтерендә озак сакланыр.

Агрызского района 16 июня 1903 года. Он прошёл 2 войны: гражданскую, в том числе воевал против басмачей в средней Азии, и Великую Отечественную. На войну с фашистами ушёл в начале июля 1941 года, вернулся в январе 1946 года.
Во время обороны Сталинграда был контужен и ранен. После госпиталя, прогоняя фашистов, прошагал пол- Европы. Был связистом на линии фронта. Бабушка сохранила 10 медалей:
«За оборону Сталинграда», «За освобождение Украины», «За взятие Будапешта», «За взятие Варшавы», «За взятие Праги», «За Победу над фашисткой Германией», «За отвагу», «За боевые заслуги», « 10 лет Победы», «За 20 лет Победы».

9-го мая 1945 года ему пришлось воевать с бандеровцами. В мирное время он работал учителем математики в Терсинской школе. Он очень любил детей. За успехи на работе его наградили « За Трудовую доблесть». Мифтах Зайнутдинович умер в 26 апреля 1968 года. Я всю жизнь буду помнить о моём прадеде и гордиться им.